دوم

یادم نیست اولین بار کی وبلاگ نوشتم، ولی خوب یادمه که از همون روز وبلاگ نویسی رو دوست داشتم . هیچوقت نتونستم تو این موضوعِ خاص با خودم به جمع بندی برسم که کی وکجا و چطور بنویسم . اینشد که ده بار کوچ کردم و آخرشم هیچ جا یه وبلاگ شخصی نداشتم که مدام و مستمر درش بنویسم ! نمی دونم شاید من آدمِ کارِ ثابت کردم نیستم، که نیستم واقعا !

یادمه تو این وبلاگ دو تا مطلب نوشته بودم که مطلب دوم تو اسباب کشیِ اخر نمی دونم چی شد که پرید ! درباره موسیقی بود و من چقدر اون موسیقی رو دوست داشتم 🙂

به هر حال، حالا این دومیه ! دوست دارم فرصت کنم و بیشتر اینجا بنویسم . مخصوصا از وقتی دومینِ وبلاگِ قبلیم رو هم آوردم اینور و احتمال میدم یه چند نفر از خواننده های قبلی که هنوز فیدش رو تو گودر دارن، ناخواسته بیان و اینجا رو ببینن .

یکم

_ شمارِ وبلاگهایی که داشتم از دستم در رفته . از آنهایی که در نطفه خفته شدند تا این که سه سالی درگیرش بودم  . هر بار به مرحله ای می رسیدم که نوشتن درشان برایم سخت می شد ، یا آنچه که میخواستم و دوست داشتم بنویسم را نمی توانستم . به خودسانسوری می رسیدم در واقع .
باور به فعالیت ناشناس و حضورِ در سایه ندارم . به عبارتی یا در جایی از اینترنت وجود ندارم یا اگرباشم ، با همین اسم و رسم حقیقی ام هستم . این شاید به زعم برخی بد باشد ، که هست . اما من این راه و این روش را پسندیدم .

_ اینجا را با کمترین هیجان ممکن راه انداختم . اصراری به تداوم و حضور مستمر درش ندارم و اگر از فردا بیخیاش شدم ، چندان تعجب نمی کنم ! دوست داشتم که حالا ، امروز که تولدم هست ، که اصلا هم چیز مهمی نیست ، برای اولین بار به خودم هدیه بدهم !

فعال سازی با موفقیت انجام شد.